Rouwbegeleiding kinderen

Kinderen worstelen met de dood. Je kunt ze niet beschermen voor rouw, verlies, pijn en gemis. Ze hebben de volwassene nodig bij het omgaan met verdriet en zijn van hun afhankelijk. Het verduren van kinderverdriet valt niet mee, ruimte geven, troosten, het erbij blijven zonder de tranen weg te willen vegen. Bij kinderen kan het verdriet zich op de volgende wijze uiten: 

Ze kunnen een tijdje aanhouden en zijn normaal. Ook het stellen van vragen. Kinderen proberen op deze manier grip te krijgen op de situatie. Dit is hun manier van ermee omgaan.

In een gezin

Samen met papa, mama en de meiden mocht ik troostberen maken van de kleding van hun overleden oma. Er werden mooie verhalen gedeeld en intense momenten van herinneringen. Middels het prentenboek: ‘als verdriet op bezoek komt’ gaf ik inzichten en uitleg aan de kinderen wat ze voelden in hun lijf.

Van moeder kreeg ik in een berichtje: Je bent een kanjer, elke avond gaan de beren trouw mee naar bed en slapen ze heerlijk door.

Milanda luistert naar mijn verhaal over pijn en verlies van twee ongeboren kindjes, het verlies van mijn vader, het verlies van goede vriendinnen, ze is een steun en toeverlaat voor heel veel mensen en ik kan je als je verdriet hebt door verlies, het verlies dat je (nog) geen plekje hebt weten te geven alleen maar aanraden om eens met haar te praten.

Milanda je hebt een speciaal plekje in mijn hart veroverd.

Rouwen in stukjes

Kinderen rouwen in stukjes. Het ene moment dikke tranen en een paar minuten later dansend of met volle aandacht in een rollenspel van hun held. De reacties van kinderen en omgaan met het overlijden zijn afhankelijk van hun leeftijd en ontwikkeling. Ze kunnen niet net als ons volwassenen voortdurend rouwen. De groei en hun ontwikkeling vraagt ook nog aandacht. 

Tijdens een aantal sessies help ik kinderen door gesprekjes, spelen, knutselen, een boek lezen. Altijd afgestemd op hun leeftijd. 

Indien het nodig en aanvullend kan zijn maak ik ook een combi vanuit mijn hollistische kindercoaching.

De begeleiding start altijd met een intakegesprek met ouder(s) of verzorger(s) We kijken dan samen wat nodig is. Vaak zijn 4 sessies al voldoende.

Wat vinden kinderen zelf belangrijk?

(uit: verder zonder jou van Daan Westerink 2010)

Vechten, vluchten of bevriezen...

Je hebt net de diagnose te horen gekregen. Wat als afscheid veel  te vroeg komt. Je gedachtes, de emoties, de goedbedoelde adviezen, de eenzaamheid, de steun en troost.

Ik beschreef een 2-tal situaties uit mijn praktijk. Rouwarbeid, ja het bestaat. Het is heel hard werken, elke dag weer. Het kost veel energie. Niemand ziet het. Jij voelt het, in je hoofd, in je lijf…

Is dit ook zo herkenbaar voor jou? Download dan mijn ebook.